Voor aanvang van de wedstrijd stonden er 10 deelnemers in de app. Door zelf te scoren en een eigen scheidsrechter in te zetten, kon ook heren 1 trainen.

Doel was om geen sets af te geven en daardoor og enkele plaatsen te stijgen op de ranglijst.

Set 1 werd meteen goed aangepakt; de voorsprong werd langzaam uitgebreid en met een stand van 25-17 afgerond.

De trend was gezet. We bleven er voor gaan en profiteerden van de fouten van de tegenstander, wat resulteerde in klinkende cijfers voor set 2 (25-10) en 3 (25-11). Dus de laatste set konden we ook niet meer laten gaan; het werd 25-15.

Terugkijkend naar het afgelopen seizoen kunnen we stellen dat we ons in deze competitie best hebben gehandhaafd. Met name tijdens de start van de competitie hebben we wat vaker (meer) punten laten liggen die we aan het einde van de competitie goed hadden kunnen gebruiken om nog wat hoger te eindigen. Meer dan vorig seizoen toonden we veerkracht, kwamen we vaak goed terug in de sets, gingen we er meer in geloven en bleven er voor werken.

Punt blijft dat we onze aanvalskracht nog niet optimaal kunnen inzetten. Mogelijk dat we iets kunnen gaan doen in de tactiek van het spel teneinde altijd twee aanvalsposities te hebben vanuit een makkelijkere aanspeelbare positie. En ja, de eigen foutjes mogen natuurlijk sterk worden teruggedrongen; laten we daar voor gaan trainen de komende periode.

Stonden er eerst 9 deelnemers in de poll, slankte dit af naar 7 op de dag van wedstrijd; dan maar met zijn zevenen. Het pakte goed uit. Met name de eerste set was een prima start; vanaf het begin voorstaan en het niet meer afgeven: 17-25. De overige sets gingen wat minder voortvarend. We kwamen steeds achter maar wisten ons goed terug te vechten, met uitzondering van set 2, al was het close (25-23). De foutenlast gaf hier de doorslag, al hadden we deze ook nog bijna gepakt. Set 3 en 4 waren vergelijkbaar; hard werken, net niet te veel fouten maken, veerkracht tonen (terugkomen vanuit een achterstand van 4-5 punten. Het werd 21-25 en 22-25.
Donderdag nog een laatste wedstrijd, thuis tegen VC Weert gemengd. Het seizoen afsluiten met een winstknaller?

Gekweld door zieken en afwezigen, waren er nog 5 vaste spelers. Gelukkig konden de drie nog trainende leden van VCM 1 bijspringen om zo een vol team aan te laten treden tegen Lagivoc. Uit was het gelijk geworden, tijd om orde op zaken te stellen. 
De eerste set gin goed van start; Lagivoc had moeite om bij te benen en VCM stevende af op een snelle setwinst (25-9). Dat werd wat anders in set twee al wist had na verloop van tijd Lagivoc moeite met de servicedruk en werd de set beslist in 25-17. Het voelde goed, er werd goed volleybal gespeeld en dit resulteerde in een vergelijkbare setstand (25-16). Dus nog één set verwijderd van de volle winst. Het werd een kopie van de eerste set; VCM won glansrijk met 25-9. Dat was een fijne opsteker, want er zijn nog maar twee wedstrijden te gaan en we kunnen nog in het linker rijtje komen. Let's do it.

Op bijna volle sterkte vertrokken we naar Herten. Herten heeft het afgelopen jaar de gelederen verjongd en versterkt, dus lag er de uitdaging om ze toch wat punten te ontfutselen.
Meteen in de eerste set werd er prima gewerkt, vielen er amper ballen op de grond, werd er veel gehaald, maar net iets meer foutjes dan de tegenstander; 25-19. Set twee moest daarom een tandje beter, meer agressie aan het net. Dit werkte helaas niet zoals gehoopt wat dus resulteerde in 25-13. Tijd voor de derde, in dit geval de beste set. We speelden als set één, met nog meer vechtlust en we leken af te stevenen op een setwinst; we stonden nagenoeg de hele set voor. Dat bleef zo tot 20-22. En toen stokte het goede spel even en wist de tegenstander te profiteren door vijf punten op rij te maken en de set naar zich te te trekken. Dan nog de laatste kans proberen te pakken. Helaas ging de wedstrijd, om met de woorden van de coach te spreken, uit als een nachtkaars; 25-14. We hadden zeker  verdiend om een set te winnen, maar helaas, bijna winnen is toch verliezen. Op naar het slot van de competitie, waar we nog wat punten proberen te behalen.

Met ruim voldoende spelers op gingen we de strijd aan met TVC Recreatie; een team waar we de afgelopen twee jaar nog niet van gewonnen hadden. Misschien dat het deze keer zou lukken.
Gaandeweg de eerste set leek het aardig die kant op te gaan. We speelden een prima set en sloten die dan ook winnend af (25-19). Maar één zwaluw maakt nog geen zomer, zo bleek maar weer eens. De tweede set kwamen we vrij snel achter en naar het einde van de set werd duidelijk dat we dit niet konden ombuigen (11-25). Toch proberen de derde set binnen te harken; de opgelopen achterstand aan het begin van de set gaf niet veel hoop (5-17), maar toch kwamen we nog sterk terug, echter net niet genoeg (17-25). Dan gaan voor de laatste set; helaas konden we ons niet verbeteren, al hielden we veel ballen wel van de grond en worstelden we, eigenlijk de hele wedstrijd een beetje met de opslag van de tegenstander, en na een paar goede reeksen van hen sloten we af met 13-25.
Toch weer een set binnen. Volgende week naar Herten (Hero); hopelijk lukt daar weer wat meer.

Nog enigszins in de roes na het feestje van Marcel of was het toch de technisch betere tegenstander? In ieder geval hadden we allemaal onze schoenen mee en stonden we klaar om de strijd aan te gaan tegen Ledûb; een team dat de afgelopen 2 jaar danig aan de weg heeft getimmerd. Dat merkten we in de thuiswedstrijd al en ook nu kwamen ze goed uit de startblokken. We moesten veel moeite doen om bij te benen, wat ons uiteindelijk niet lukte (25-9). Tijd om te verbeteren. De tweede set werd echter een kopie van de eerste set, al kwamen we iets dichterbij (25-12). Toch bleven we hopen. Hoewel de stand het niet deed vermoeden, was de derde een betere set dan de voorgaande. Er lukte ons meer, maar bij de tegenstander ook (25-11). Dus de ruggen nog eens gerecht voor set 4. Daar pakten we zowaar een voorsprong (4-7) die echter door een goede service van Ledûb snel omgebogen werd en we halverwege de set toch weer tegen een 4 punten achterstand aankeken. Ondanks het harde werken sloten we de set met 17 punten af en moesten we de meerdere erkennen. Helaas kwam hiermee een einde aan de winnende reeks, maar wie weet, is er een volgende aanstaande.

Het was aan VCM om nog even iets recht te zetten; de uitwedstrijd ging met 4-0 verloren, met name door de servicegolf van Weert.
Helaas miste een van de spelers net de top (van een vinger), maar gedreven als altijd, werd er toch gespeeld. Mede door de ondersteuning van Eric, konden we met 8en de strijd aangaan.
Het begin was wat flauwtjes aan de kant van VCM tot we bij een stand van 7-16 meer swung in het spel kregen, attenter reageerden en werkten voor de bal. Het resulteerde in een setwinst (25-22).
Zonder te wisselen begonnen we aan set 2, die aanvankelijk ook weer stroef liep. Ditmaal konden we het tij niet keren en moesten we de set aan Weert laten (14-25). In set drie moest het dan toch zeker gebeuren. We kwamen aanvallend wat beter uit de verf wat resulteerde in 25-22 . Maar we waren er nog niet; set 4 werd een billenknijper.
Om en om werd er gescoord tot we aan het einde van de set wat meer ruimte hadden (22-16). De service ging over naar Weert. Daarmee werd de stand gelijk. Weer ging het om en om tot 25-24 en uiteindelijk besliste een geplaatste bal op positie 1 de uitslag; winst voor VCM. Daarmee was de vierde winstpartij op rij een feit.

Deze vrijdag stond de wedstrijd in Sint Odiliënberg op het programma. Gekweld door zieken maar met ondersteuning van Adri vertrokken we met zes richting zuiden. Thuis hadden we gelijk gespeeld. Ludentes speelt in een geweldige zaal, centre-court in het oranje met veel loopruimte. 
Set 1 begonnen we mat en keken dan ook tegen een achterstand aan. Gaandeweg konden we zelf wat meer punten scoren en de tegenstander maakte wat meer fouten, ondanks dat er gefloten werd voor een opstellingsfout (voor- achterspeler tijdens opslag) tegen VCM, en konden we deze set toch winnend konden afsluiten (20-25). Dat moest beter in de tweede set. Dat lukte met hangen en wurgen en er was zelfs even sprake van een net-fight; de overijverige scheidsrechter gaf een netfout aan VCM terwijl de tegenstander ruim onder het net doorzat. Daar kreeg hij wel respons op waarna hij zelfs dreigde met een gele/rode kaart. De gemoederen werden gesust. Gelukkig lieten we ons daardoor niet uit het spel halen en trokken we ook nu weer aan het langste eind (20-25). We beseften dat we er nog niet waren; er zat meer in. Dus set 3 proberen te pakken. Dat ging vrij aardig zonder noemenswaardige incidenten (18-25). Bleef de vierde set over; de tegenstander overklassen en zeker met 10 punten verschil winnen, dat was de doelstelling. Het pakte anders uit. Bij de stand 2-1 ging het service vliegwiel draaien en ondanks een time-out van Ludentes werd het 12-1. Dit hielden we vast en nog voordat we een hele service-cyclus hadden afgerond, hadden we deze set met 9-25 in the pocket. Doelstelling meer dan gehaald. Op naar Maarheeze.

Een nieuw jaar, een nieuw begin.
Met zijn achten, min of meer fit, togen we naar Weert om de laatste winstpartij-mood weer voort te zetten.
In de eerste set leek het of het een walk-over zou gaan worden (7-25). Echter of de tegenstander herpakte zich en/of wij gingen veel slordiger (concentratie?) spelen. Tegen het einde van de set gingen we weer meer volleyballen maar het was te laat: 25-22. Na de bemoedigende woorden van de coach en assistente, begonnen we redelijk aan de derde set. Af en toe was er nog een klein foutje maar de service liep weer en zo konden we vrij snel afdrukken op 12-25.
Alleen nog set vier voor een goede uitslag. De servicereeksen namen toe en er werd gemakkelijk met 10-25 gewonnen. 
Op de laatste dag van de maand spelen we weer, uit tegen Ludentes. Thuis speelden we gelijk. Hopelijk kunnen we de winnende reeks vergroten en de winst binnenhalen. Tijd om weer 3 weken hard te trainen.

Na de gewonnen laatste set in de vorige wedstrijd, was nu het uur van de waarheid gekomen; konden we het goede gevoel omzetten in winst.
In de eerste set leek het sterk die kant op te gaan maar halverwege de set sloeg het enigszins om; Accretos kwam voor te staan en wist de set naar zich toe te trekken (19-25). We waren er van overtuigd dat we meer en beter konden. We wisten deze wil door hard werken voor elkaar om te zetten in setwinst; 25-15. Tijd voor de derde ronde. Aanvankelijk stonden we 6-0 voor. We lieten het echter uit de vingers glippen maar konden op tijd de set in ons voordeel beslissen, al werden de laatste 5 punten gekenmerkt door steeds stuivertje wissel met Accretos; 26-24.
Poeh, bijna gelukt; nu nog de laatste set pakken om eindelijk de winst veilig te stellen. Ook nu, net als de hele wedstrijd trouwens, werd er hard gewerkt, goed geroepen en alert gereageerd. Opmerkelijk was toch de magistrale servicebeurt van Snip. De set eindigde in 25-19. Kaboem, die was binnen (met dank aan invalteller Hans).

Met 7 spelers en gesterkt door een coach togen we naar Molenbeersel. Een mooie zaal met zwevende, enigszins gladde vloer.
Binnen 5 minuten stonde we 0-5 voor, en dat probeerden we angstvallig vol te houden. De tegenstander kwam dichter bij, wij liepen weer wat uit. Uiteindelijk pakten we de eerste set.
Dat veranderde tijdens de tweede en derde set. Ze waren redelijk identiek; de tegenstander pakte punten, we naderden tot één punt, zij liepen weer wat uit en tot de 20 punten ging het gelijk op. Echter de einsprint was voor de tegenstander.
Dus hadden we nog alleen de vierde set om alles goed te maken. We kwamen voor en lieten de tegenstander inlopen. Het leek erop dat we set 2 en 3 gingen kopiëren, maar het pakte anders uit. 23-24 was een van de tussenstanden. Dat werd ook 24-25, zelfs 26-27, waarna we toch konden afdrukken.
Het voelde als een verlossing, een overwinning, ondanks dat het 2-2 werd. We hadden zeker in de laatste set geknokt voor wat we waard waren en trokken dus aan het langste eind. Zo lijkt het-eind-van-de-set-syndroom doorbroken.

Helaas, geen verslag.

Na het verlies vorige week, gingen we, 7 spelers rijk,  vol goede moed op weg naar Tongerlo. We hadden ons voorgenomen het beter te gaan doen dan tegen Ledûb. Op het einde van de eerste set moesten we concluderen dat dat nog niet helemaal gelukt was (25-7). Setje 2 gaf meer kansen maar resulteerde helaas toch ook weer in verlies (25-13). Deze stijgende lijn zetten we door en set 3 eindigde in 25-17. Tijd dus voor de eindsprint; en die kwam er. Net als in set 3 kwamen we voor en dit hielden we zo goed vol. We stonden zelfs wel 6 punten los, totdat.... het 18-20 werd. Het werd spannender. De opslag ging over, het werd gelijk, kwamen achter, kregen opslag, gelijk, kwamen op bijna setwinst (23-24)  maar lieten de set toch weer ontglippen (28-26). We hielden vooral van de vierde set een goed gevoel over. Er was inzet, veel lukte wel al kwamen we net tekort. Donderdag maar weer proberen, startend vanuit dit goede gevoel.

Tijdens de start van de wedstrijd werd er een minuut stilte in acht genomen; vorige week vrijdag overleed de voorzitter van Ledûb, Vincent, na een kort ziekbed, veel te jong.  Na dit korte eerbetoon, kon de wedstrijd beginnen.
Beide ploegen kwamen redelijk goed uit de startblokken en VCM startte met een lichte voorsprong, die gaandeweg de set vorderde werd omgebogen door Ledûb en zij sloten de set winnend af met 20-25. Nog niks aan de hand, zoveel verschil was het niet, dus volle goede moed begonnen we aan de tweede set. Deze verliep nagenoeg gelijk al werd de achterstand wat groter; 17-25. 
Set 3 was mogelijk de snelste set die we ooit speelden; dat was dan een van de weinige hoogtepunten, getuige de stand 7-25. Toch kregen we de knop weer om en begonnen we heel voortvarend aan set 4. Het werd zelfs 20-18, waarna het goede spel stokte. Langzaam maar zeker overklaste Ledûb ons en won ook de vierde set (22-25). Dus zeker de laatste set zeker verdienstelijk gespeeld al was het dus net niet genoeg. 
Ook de trouwe supporter, die tegen Ledûb normaliter een leuke pot te zien krijgt, had er toch iets meer van verwacht.
Hopelijk kunnen we de inzet en spirit van de vierde set doortrekken naar de volgende wedstrijd, uit in Tongerlo en daar de winst binnen halen.

Helaas....
de redactie was niet aanwezig, maar van horen zeggen, komt dit enigszins in de buurt.

We gingen met 7 spelers en een geleende naar Weert, waar we de eerste set redelijk van het veld werden geslagen; snel vergeten dus en door.
De resterende 3 sets ging het aardig gelijk op. Echter, steeds als er een beslissend punt genoteerd moest worden, besliste de scheidsrechter in onze beleving niet altijd op de juiste manier, waardoor we deze sets met slechts 2 punten verschil moesten afgeven. Daardoor speelden we ook meer tegen ons zelf dan de tegenstander. Heel close en dus erg jammer. 
Volgende keer thuis tegen Ledûb; dat belooft weer wat te gaan worden.

Een beetje onwennig om na het zomerreces weer eens een wedstrijd te spelen, startten we enigszins onzeker aan de eerste set. Hoewel Ludentes al vrij snel een aardige voorsprong had opgebouwd, haakten we aan en na wisselend succes moesten we de eerste set aan hen laten. (21-25)
Vol goede moed gingen we de tweede set in en dit resulteerde in een solidere spelvorm; er werd gewerkt en beter gepasst, er kwam meer beleving, oftewel, die set was voor ons. (25-18)
De derde set leken we aanvankelijk af te stevenen op een te winnen set, tot we bij de 15 kwamen. Het scoren stokte, tenminste bij ons en de tegenstander liep in en ging ons voorbij en won de derde set. (22-25)
Dan gaan voor de vierde set. We kwamen voor, kwamen ook weer gelijk, stonden weer achter, tot een-lenzige Maarten ging serveren. Hij boog de achterstand om met een geweldige servicereeks. De opgebouwde voorsprong werd niet meer afgegeven waardoor we de vierde set op onze naam konden schrijven. (25-18) Opgelucht dat dit toch weer gelukt was, gingen we nog even nakaarten in de bar en konden we de wedstrijd perfect analyseren en lering trekken uit deze op-en-afgaande wedstrijd. waarbij het onderlinge puntenverschil toch wel erg gering was (93-86). Dus eigenlijk hadden we gewoon gewonnen....

Volgende week weer een leuke pot, hopen we.