Maandag stond de teller nog op 10, maar door omstandigheden waren we uiteindelijk met zeven om de strijd aan te gaan met Hero uit Herten. Uit hadden we overtuigend gewonnen.

Dat beeld pakten we in de eerste set aardig op; 25-16 was een goede start.
In de tweede sloop er wat meer twijfel in het spel (25-19) en resulteerde uiteindelijk in 21-25 in de derde set.
Dat we over voldoende veerkracht beschikken, bleek toch wel in set 4. Met 25-14 werd de wedstrijd net op tijd afgefloten; alles opgeruimd en de verlichting ging uit.

Hiermee hebben we deze competitie afgerond en wachten we op de eindstand; op welke plaats eindigen we?

Langs deze weg nog dank aan de vaste schare supporters; zij waren er zo vaak bij als ze maar konden en moedigden ons ook steeds enorm aan. Zij hebben inmiddels een nieuwe seizoenskaart in bestelling, dus continuïteit verzekerd.

Na de barre veldtocht van de voorspelde 2 kilometer kwamen we in de hal van Neer aan en moesten we even bijhijgen van de zware tocht. Gelukkig was het kleedlokaal nog bezet, dus dat kwam goed uit.
Even later betraden we het strijdtoneel en na het inspelen begonnen we, met Rob, aan de wedstrijd.
Hoewel de teams redelijk aan elkaar gewaagd waren, kon de eerste set makkelijk gewonnen worden.
Naarmate de wedstrijd vorderde, stokte de aanval wel eens en na de tweede en derde set te hebben gewonnen, kwam de laatste set toch in handen van de tegenstander. Hoewel we vonden dat dit niet zou moeten kunnen gebeuren, was het toch gebeurd. Concentratie verlies? Vermoeienissen van de speurtocht naar de hal? Pasen in de bol? Wie het wist, mocht het zeggen; het bleef stil. Maar vooruit, 1-3 is toch een mooie opsteker in de aanloop naar onze laatste competitiewedstrijd, volgende week.

Op een late donderdag avond reisden we af naar Kinrooi voor een treffen met Lagivoc. De gastheren kwamen iets later de zaal binnen waardoor we een langere warming up konden doen. Lagivoc had nog geen wedstrijd gewonnen, dus winst zou minimaal moeten lukken.

Na de eerste set leek het ook sterk die kant op te gaan, echter verzuimden we om in de tweede set ook de winst te pakken. Ondanks een goede inzet lukte het niet om set twee naar ons toe te trekken. Dus moesten de volgende sets de doorslag gaan geven. Dit ging niet zonder slag of stoot; we moesten ons eigen spel blijven spelen en ons niet laten meeslepen in het vaak slordige spel aan de andere kant van het net. Met het bekende tandje erbij lukte het; goed gewerkt dames en heren; volgende keer weer, liefst nog wat beter.

Pronkend met de nieuwe tassen stapten we de Smelt in. Tijd voor een echte derby tegen Ledub, met deze keer ook Claudia in de selectie. Uit hadden we al gewonnen (3-1) maar ze hadden eerder een setje tegen Maasdal gepakt (lukte ons net niet), dus, een geduchte tegenstander.
De eerste set liet al een beetje zien wat we konden verwachten; door te blijven aanvallen waren er zeker mogelijkheden om weer wat setjes op onze naam te zetten. In set 1 en 2 lukte dit, al moesten we een tandje bijzetten om een achterstand in te lopen (set 2). De derde bleven we bij maar konden we niet het initiatief naar ons toe trekken. Dit lukte in de vierde weer wel. Ook hier keken we tegen een achterstand aan van zo’n 5 punten, tot we weer op stoom kwamen en de aanval weer konden vinden. Een mooi resultaat wat onze positie op de ranglijst weer enigszins verstevigt. 

Verterkt door het meespelen van Eric, togen we naar Maasbracht om de strijd aan te gaan met de koploper. 

Tijdens de wedstrijd kwamen we er achter waarom zij ook alweer op de eerste plaats staan: verzorgd spel, goede passes en veelal werd de aanval afgemaakt door de middenman.

Maar toch hadden  we hier wel recht gehad om een setje te winnen. De vier sets eindigden in hoge cijfers; VCM haalde iets meer dan 80 punten, de tegenstander echter net iets meer (100 dus voor de snelle rekenaars). Normaal prijs je leerlingen als ze meer dan 80 punten halen van de 100; laten we dat nu ook doen naar VCM2; kranig verweerd, zelf veel punten gemaakt (ook met blokkeren). Prima gedaan, maar helaas geen punten. 

Als we deze vorm vasthouden in de komende wedstrijden, kunnen we nog wat binnenharken en onze positie op de ranglijst verstevigen. ZET HEM OP!

Het had zo mooi kunnen zijn; weer even knallen tegen VC Weert. De eerste set leek het ook erg die kant op te gaan; 25-10 was een mooie stand. Daarna kwam de klad erin. De tweede set konden we nog net overleven maar set 3 en 4 werd toch meer een wedstrijd tegen onszelf; veel passes die niet aankwamen waardoor ook de aanval stokte. Enigszins teleurgesteld stapten we de douches. Maar kop op; 2 punten halen is beter dan 2 punten verliezen.

Met zijn achten togen we naar St. Odiliënberg om daar net voor het begin van het weekend nog wat ballen te slaan, in de hoop nog wat punten te sprokkelen.

Inderdaad, set 2 en 3 waren weliswaar voor ons, maar strak van de spanning, nee. Anders was dat bij set 1 en 4.

Set 1 begonnen we mat, te weinig belevening, amper aanvallen creeërend. Rond de stand van 20-14 begon het locomotiefje op stoom te komen. Enkele minuten later wat het 22-20. Het ging er om spannen; konden we deze set nog over de streep trekken. De ruggen werden gerecht, de rust kwam meer in het spel, en zo werd het 28-30. Knap gedaan VCM!

De 4e set wilden we ook nog binnen hengelen. Tussenstanden als 10-10 en 17-14 deden vermoeden dat het niet helemaal ging lukken. Toch kwam er nog 23-21 op het bord maar ging de set uiteindelijk toch naar Ludentes. Dat was jammer al lag het toch meer aan ons eigen spel dat het niet helemaal lukte. Toch voldaan met de winst op zak gingen we nog even naar Lieske; het weekend was immers begonnen.

Deze donderdag thuiswedstrijd begon met de nodige onrust; wel een reserve vragen, wie fluit er, zonder Oetje. Niettemin startten we vol goede moed aan de wedstrijd. De eerste set was allerbelabberdst. Gelukkig had de tegenstander ook een off-set waardoor we toch nog konden winnen, mede dankzij een betere tweede helft van deze set.
De tweede set hadden we bijna binnen totdat we de voorsprong uit handen gaven. De tegenstander ging steeds beter spelen, wij maakten geen aanvallen meer en zo hingen we de rest van de wedstrijd aan een elastiek, achter hen aan. 

Toch nog blij met die ene set maar ook teleurgesteld over het eindresultaat. Jammer, want we hadden de laatste drie partijen vormgroei getoond, en leuke winsten binnengeharkt.

Deze wedstrijd, die eigenlijk gepland stond op 29 februari, was dus verplaatst naar 18 januari. Na de gevallen sneeuw van de voorgaande dagen en de aanhoudende vorst was de tegenstander ruim op tijd om de strijd met ons aan te binden. Wederom had G de therapie en gratis douche al gehad en konden we met een gerust hart starten.

Helaas konden we in deze wedstrijd geen wedstrijdpunten aan het totaal toevoegen. Toch hadden we, met uitzondering van de tweede set, de schade in de setstanden beperkt kunnen houden: 3 sets afsluiten met 23-25 is toch ook wel een unicum te noemen.
Het verloop van deze sets was nagenoeg gelijk. Aan het begin van de sets kwamen we op enkele of meerdere punten achterstand. Dan toonden we onze veerkracht weer en begonnen aan een inhaalrace en kwamen we zelfs ook al voor. Toch trokken we aan het eind van de set aan het kortste eind. Achteraf hadden we dan ook het gevoel een goede match te hebben gespeeld  en hadden we toch ook wel uitzicht gehad op de winst van 1 of 2 sets. Eerlijk gezegd, die hadden we eigenlijk wel verdiend. We zijn met name ook wel benieuwd naar de ranking want de voorgaande wedstrijden hadden we toch optimaal punten binnen geharkt.

Dinsdag 9 januari, vertrek om half 9, buiten is het bitterkoud.

Met twee auto’s en acht spelers reden we naar Herten om de strijd aan te gaan met Hero; de enige tegenstander die we in deze competitie nog niet getroffen hadden. Een enkele speler (G) had zich optimaal voorbereid, had al een ronde fysio en een douche (gratis) gehad en ging nu voor de tweede. Het werd weer een memorabele wedstrijd.

De start was wat stroef; we kwamen snel een viertal punten achter en bleven aan het vinkentouw hangen tot we meer en meer ons eigen (werken voor elkaar) spel gingen spelen en na de 20-20 door konden stomen naar de overwinning.

De ommekeer in het spel van de eerste set werd doorgezet in de tweede, die we dan ook weer winnend konden afsluiten. In de beruchte derde set liepen we (te snel?) uit naar 0-9. In de time-out werd het nog gezegd en beaamd: “We zijn er nog niet”, wat even later wel bleek toen het 11-13 werd. Wederom alle zeilen bijzetten, focus op positie 1 en blijf je pass verzorgen en blijf aanvallen. Het pakte weer goed uit: 0-3.

Voor de vierde set werd er niet gewisseld. Ook deze set begon weer stroef en er waren twee time-outs nodig om uiteindelijk ook deze set naar ons toe te trekken, mede door de focus op positie 1 en het alert reageren op onverwachte ballen.

Gezegd moet worden dat de leiding van deze wedstrijd af en toe (aan onze kant) een steek liet vallen. Dat was niet altijd even bevorderlijk voor de rust in ons team. Het uiteindelijke resultaat was toch weer prima.

Storm Pia raasde die avond niet alleen buiten maar ook binnen de Smelkroes. We waren er zeer op gebrand om vier punten in de wacht te slepen. Met aanvulling van Mark en Eric startten we de wedstrijd.
De eerste set begon veelbelovend. Accretos had weinig in te brengen en de 1-0 was snel een feit. Zo ook de tweede set; we bleven zelf mooie aanvallen maken, al kwam de tegenstander ook wat meer in zijn spel; de 2-0 was toch nog snel een feit.
En dan, het spookbeeld van de derde set. Het leek even weer bewaarheid te worden; we kwamen achter te staan. Maar deze keer beten we ons vast en punt voor punt kropen we dichterbij om uiteindelijk toch weer aan het langste eind te trekken; eindelijk gelukt, ook de derde set gewonnen.
De tegenstander ging in de vierde set door ons betere spel met weinig fouten snel onderuit en de eerste 4-0 zege was een feit; BAMMM!

Mooi om het eerste deel van de competitie zo af te sluiten en op naar het oliebollentoernooi.

Al vroeg werden verzamelden we ons bij de Smelt en reisden we af naar De Zuiderpoort om de strijd aan te gaan met VC Ledûb; een jong gevormd team, ontstaan uit het grote toernooi. De eerste en tweede set wisten we overtuigend naar ons toe te halen. Met vlagen was er zeer mooi volleybal te zien, afgewisseld met “dit kunnen we beter”. 
De derde set maakten we echter veel overbodige fouten en binnen no time stonden we te popelen om het in de vierde set weer veel beter te doen. Dit lukte; we pikten de draad van set 2 weer op en konden een geringe achterstand vlot ombuigen naar een ruime setwinst. Mooi, weer punten mee naar Mares.
Rest ons dit jaar nog de wedstrijd tegen Accretos 2 thuis op 21 december.
Be there!

Deze keer waren we, met enige versterking van heren 1, met zijn achten. De tegenstander, zoals de naam al aangeeft, was een gemengd team (2 kerels, 5 meiden). 
Vol goede moed startten we aan deze wedstrijd. 
De eerste twee sets speelden we heel geconcentreerd en verzorgd, waardoor we onze eigen aanvallen konden maken. Gaande de derde set kwam daar een beetje de klad in; zelf aanvallen bleef het devies, echter, de tegenstander ging dat ook doen. De middenaanval werd vaak wel geblokt maar vloog de berm in; jammer van deze set.
Zo verging het ook in de vierde set. We leefden nog wel op (beetje laat) maar de achterstand was nog te groot om weer te overbruggen. Toch een leuke pot en 2-2 een resultaat op maat.

Vol goede moed togen we met 7 spelers en een coach (Wilco) naar Echt. Wat we nog niet wisten was wat ons te gebeuren stond.
In de eerste minuten van de wedstrijd kregen we al een achterstand te verwerken van 12  punten; 12 goede services van de tegenstander die niet optimaal door ons werden verwerkt. De pass haperde behoorlijk en deze set gaven we snel af.
De tweede begon een heel stuk beter. We kwamen wel op achterstand maar knokten ons door geconcentreerd en verzorgd spel tot op twee punten terug; winst had er eigenlijk wel ingezeten.
Dan moest dat maar in set 3 gebeuren; en dat werd bewaarheid. We namen de voorsprong en hielden die stevig vast. In ieder geval de eer alweer gered.
Set 4 keerde het tij weer en kwamen we, ondanks de geleverde inzet, niet over de tegenstander heen. Jammer, er had een setje meer ingezeten.

Ondanks wat blessureleed, konden we met Wilco op de tribune, Maarten langs de kant (coach) en de versterking van Adrie en Tommy de wedstrijd ingaan.

De eerste set liep vrij vlot en sloten deze ook winnend af. Bij de tweede set echter werden de services van de tegenstander slechter verwerkt en liepen we een achterstand op die we helaas niet weggepoetst kregen door het grote aantal eigen fouten. Deze set maar snel vergeten en door….
De derde set bood weer betere perspectieven; de service werd goed gewerkt, de pass werd goed verzorgd en we kwamen weer meer tot aanvallen, maar ook slimme ballen leverden de setwinst op.
Zo gleden we door naar de vierde set. Even leek het erop dat het een herhaling ging worden van set 2. Gelukkig konden we nu door concentratie en verzorgd spel de achterstand wel keren en de set naar ons toetrekken.

Weer een prima resultaat dus; voldhouden zo.

Deze keer gingen we met zijn 8ten naar Weert om te proberen de stijgende lijn voort te zetten en de (volle) buit binnen te halen.
In de eerste twee sets leek dit al aardig te gaan lukken; de tegenstander maakte beduidend meer fouten dan wij; de pass kwam goed aan en er kon gericht worden aangevallen. 

De derde set werd het al wat benauwder en de foutenlast begon ook aan onze kant wat toe te nemen, echter hadden we nog genoeg goede passes en aanvallen, ondanks de blessures, waardoor we de derde set ook zeker konden stellen. 

De vierde set ging Weert verder waar het in de vorige set mee begonnen was: de aanval door het midden. Dit kregen we niet voldoende gestopt en binnen luttele minuten keken we tegen een achterstand die we niet meer konden terugbuigen. Jammer, want ook de vierde set winnen behoorde tot de mogelijkheden. Laten we dat gaan doen in de volgende match.

Gesterkt door de winst van de vierde set in de vorige wedstrijd, begonnen we vol goede moed aan deze wedstrijd. De eerste set liep wat stroef, de afstand tot de tegenstander bleef beperkt maar we moesten de set toch laten gaan. Daarna gingen we in de tweede set meer en meer ons eigen spel spelen; betere passes, meer afgeronde aanvallen en ook als het een moeilijk te spelen bal was, veel achterin spelen. Deze sets waren binnen.

De vierde set startten we wat meer gelaten maar bouwden toch een voorsprong op van 19-9. Daarna zakte ons spel helemaal in;l er werd niet meer echt aangevallen en het regende persoonlijke fouten, waardoor we deze set helaas toch nog verloren.

Moraal van het verhaal; doorgaan tot het gaatje.

Gespannen (door het strakke truitje) begonnen we aan de eerste wedstrijd van het seizoen. We mochten beginnen met de service maar dat pakte niet zo goed uit. Vrij snel keken we tegen een achterstand aan en konden niet voldoende scoren om de set te pakken.

Vóór de tweede set sprak Maarten ons toe en benadrukte om de rust te nemen vooraleer te gaan serveren. Ook op het afroepen werd gehamerd. Ondanks dat we toch weer snel een aardige achterstand hadden opgelopen, kwamen we, mede door de betere services weer dichterbij. Op het einde van de set kwamen we zelfs gelijk maar verloren uiteindelijk met 26-24, maar de toon was gezet.

Vol goede moed startten we de derde set en al snel ging het gelijk op. De services liepen, er werd gewerkt voor elke bal en het afroepen resulteerde uiteindelijk in setwinst; die hadden we verdiend.

Tijd voor de vierde set; die liep vanaf het begin al stroef en binnen enkele minuten stonden we flink achter. Ondanks de coaching vanaf de kant en naar elkaar moesten we in de tegenstander de meerdere erkennen.

Samenvattend en relativerend hadden we goede spelmomenten, gingen we elkaar beter oppeppen en verloren we doordat we toch te veel fouten maakten. Vooral de receptie behoeft de aandacht; een goede pass zorgt voor meer rust en overzicht en creëert ruimte om een aanval in te zetten. Daar ontbrak het wel eens aan. Volgende keer beter.